ang meron ako na wala ka...

Bawat araw ay mistula ng routine... yan ang pakiramdam ng nakararami, para sa akin ang mga nakararamdam lang ng ganito ay ang madlang mga nabubuhay na bangkay. Bakit kanyo? Sa kadahilanang hindi umaandar ang kanilang mga utak, hindi tumitibok ang kanilang tigang na puso, hindi pumipintig ang kanilang mga ugat kaya't walang nananalaytay na dugo't buhay sa kanila... sinasayang ang ipinagkaloob sa atin ng nasa itaas, walang pakundangan sa pagbubugnot at pagkatamad...

Ang sa akin; bawat araw ay bagong mundo, bagong kaisipang magtatanong ng matiwasay at magkukuro ng buong husay, bagong kaloobang titibok ng busilak at malinis, at bagong buhay ng pagkakataon... kabiguan man ang kalakip o sorpresang kaaya-aya ang makakadaupan mo.

Araw-araw ay pareho ang ginagawa ko... papasok, mag-aaral, kakain, uuwi, kakain, magaaral, matutulog...

Pero araw-araw ay iba-iba ang karanasang tinatambangan ako... ang nalalanghap na hangin, ang daang nililikuan, ang mga salitang mamumutawi sa aking bibig, ang mga emosyong maiimbak-sasabog... iba-iba ang timbre, indayog na tumataas at bumababa.

---------

Huwag tayong magpapadaig sa kaisipang tila yelong nanigas - malamig, walang kaganapan, natutunaw... hanggang sa maging tubig na unti-unting matutuyot at mawawala...

Huwag natin ipagkanulo ang ating sariling kalul'wa sa demonyong maalab at mapanlinlang, huwag tayo makuntento sa tulirong sarili at mamuhay sa iisang pagkatao, iisang damdamin, nakakulong sa dimensyon at oras ng nakaraan...

Kahit ako man ay maraming pagsubok na patuloy sa pagbugbog sa damdamin ko, ngunit hindi ko ito hinahayaang gawin akong baldado o ang mas kalunoslunos... pagkaparalisa. Ayoko magsilbing tanikala sa aking mga paa't leeg ang mga nakalulungkot na pangyayari sa akin at sa aking buhay...

Ang sabi ko nga kay Joana ay: Hindi natatapos ang lahat sa isa, dal'wa o maraming kasawian... ikaw ay patuloy na mangarap ng kalawakan... ikaw ay umabot sa mga bituin - sa tamang bituin... sapagka't hindi man ngayon ang araw mo... bukas, makalawa at balang-araw ay pagkakataon na mismo ang kakatok at luluhod sa harapan mo... (maging matapang tayo, maging masaya... sapagka't Siyang Makapangyarihan ay hindi tayo hahayaang malugmok)

Nariyan lang ang pamilya mo, mga kaibigan mo, ang mga ibon na malaya, ang mga dahong natutuyo't nalalanta at kalauna'y napapalitan at nasisibulan ng bago... Tumingin ka lang sa paligid, damahin mo ang buhay sa bawat isa, matutong lumigaya... dahil ang meron ako na wala ka ay BAGONG PAG-ASA...


- leksyong sa akin nagmula... at ang nakagugulat ay ako rin pala ay matututo at mapapa-isip =]

dahop sa liwanag...

Nakakawalanggana... buong atensyon ang binuhos ko ngunit kapos pa rin sa liwanag. Sabi ko, "Babawi ako, may iba pa namang pagkakataon... makababawi ako..." isa pala itong mahirap na hangarin, lalo na kung kasing nipis ng gahiblang buhok at 'sing talim ng karayom ang tinutulayan mo, maituturing mo na nga itong kalokohan at hindi makatao dahil sa tindi ng hagupit na maaring idulot sa'yo.

Mga kaibigang tunay ko lang ang nakaranas rin ng ganito - ng busabos na kapalaran....

Nayayamot ako... sapagkat ito lang ang kaya kong gawin, magmukmok at umangal... wala ng iba, wala na akong magawa kundi sumabay sa agos ng maitim na tubig na unti-unting lumulunod sa aking katawan, sa aking diwa at sa aking kaligayahan.

Sana sa susunod na pagkakataon - (oo... hindi ako natututo, kahit mahapdi ay patuloy ko pa ring sinasaksak ang sarili ng patalim ng buhay... kahit lumalalim, kahit kumikirot... itutuloy ko lang, dahil ito ang dapat, ito ang tunay at totoo...) Pagkalooban na nawa ako ng Panginoon ng kahit konting ngiwi sa aking mukha o kahit konting pagmumutawi ng ngiti sa aking mga labi...

Para sa aking sarili, para sa aking mga mahal... hindi ako matututo at susugal pa rin sa lyamadong laro...

Ipapangako ko na sa dahop na liwanag ay kakapain ko ang dilim hanggang mahanap ang tagumpay at pag-asa, para sa akin, para sa aking mga mahal...

1st post, 1st time, 1st ever haha... whatever!!!

Wow! this is my very first BLOG!!!!! remember this Day: September 8, 2009 around 7:54 pm, and it's raining intensely outside. Hay, today is also Blessed Virgin Mary's Birthday!

First of all I wasn't planning to blog or post any stuff in the internet, but my very funny and sincere friend Joana... she insisted me to Blog (I must admit that I was eager too, that I was in a dire need of an outlet...). Now as you can see Joana's victory is all over me.

You can imagine me typing then deleting then retyping again... Gosh! I'm running out of thoughts, my hands are quivering (maybe because the weather is darn cold or I'm just uncertain of what to compose in my very first Blog - no pressure at all... haha oh yeah sarcasm!)

I'm 99.9% positive that Joana will be the first one to read this... well not-so um... haha! (never mind) and I'm pretty sure she will and MUST comment on this blog (nyahaha!)

to Joana: Salutations! Thank you so much for opening my eyes... and letting me see what potentials blogging possess; it can create conformational changes to our feelings resulting to an induced fit of happiness to our heart (wow biology...) Next time I will use our Filipino Language as my medium of expression...

Okay I have to go, dinners ready and I can smell the aroma of the fried boneless milkfish (boneless bangus! haha!) ok gotta go!!!! bubye thank you for reading... hope you enjoy my... um... haha (nevermind again! haha!)